Kutaisi – Gudauri: prywatny transfer i wyjazdy narciarskie

Ostatni podjazd zaczyna się w Mlecie, gdzie Droga Wojenna opuszcza dno doliny i zamienia się w ciąg serpentyn i galerii przeciwlawinowych prowadzących do ośrodka na wysokości około 2200 m. Przy ustabilizowanej pogodzie cały przejazd z lotniska zajmuje mniej więcej 4 godziny 30 minut. W śniegu, mgle albo po świeżych opadach może trwać o godzinę dłużej, a pojazdy bywają wstrzymywane na czas pracy pługów.

Zamknięcia, o których czyta się w sieci, prawie zawsze dotyczą odcinka Gudauri–Kobi na północ od ośrodka, mniej więcej między 93. a 107. kilometrem, zamykanego przy wysokim zagrożeniu lawinowym. Samo Gudauri zwykle pozostaje dostępne od południa, nawet gdy droga dalej do Stepancmindy jest zamknięta. Departament Dróg publikuje aktualne ograniczenia na georoad.ge i warto zajrzeć na tę stronę wieczorem przed zimowym transferem.

Na tej trasie światło dnia znaczy więcej niż zegar. Odcinek powyżej Mlety najlepiej pokonywać za dnia, więc wyjazd rano albo wczesnym popołudniem jest opcją komfortową, zwłaszcza między grudniem a marcem. Ruszenie z lotniska mniej więcej do południa stawia auto na ostatnim podjeździe przy świetle w środku zimy, a przy okazji omija popołudniowy przyrost ruchu ciężarowego jadącego w stronę przejścia granicznego w Larsi.

Nocne przyloty są w Kutaisi częste i Gudauri nadal da się wtedy zrobić, ale to inna jazda: odcinek nizinny jest prosty, a górski wymaga wolniejszego tempa. Jeśli lot ląduje po zmroku w styczniu albo w lutym, rozważcie nocleg w Kutaisi lub w okolicy Mcchety i świeży start, albo pogódźcie się z późniejszym dotarciem do ośrodka. Powiemy wprost, jeśli warunki sprawią, że przejazd tej samej nocy będzie nierozsądny.

Droga Wojenna jest powodem, dla którego wiele osób zamienia ten przejazd w wycieczkę. Na północ od Mcchety trasa biegnie wzdłuż zbiornika Żinwali i mija Ananuri, warowny kompleks, którego główne cerkwie pochodzą z XVII wieku, mniej więcej 70 km od Tbilisi. Oba miejsca są naturalnymi postojami i żadne z nich nie wydłuża znacząco trasy, która i tak zajmuje kilka godzin.

Powyżej Gudauri droga dochodzi do Pomnika Przyjaźni Gruzińsko-Rosyjskiej, zakrzywionego tarasu widokowego na krawędzi Diabelskiej Doliny, a potem do przełęczy Krzyżowej, najwyższego punktu Drogi Wojennej. Latem taras jest łatwym postojem; zimą zależy to od warunków i od tego, czy odcinek za ośrodkiem jest otwarty. Pytajcie, zanim założycie, że punkt widokowy na północ od Gudauri będzie danego dnia osiągalny.