Kutaisi – Tskaltubo: transfer i wycieczki po uzdrowisku

To zmienia się z miesiąca na miesiąc i dlatego starsze wpisy blogowe są tu niewiarygodne. W ramach programu „Nowe życie dla Tskaltubo”, uruchomionego w 2022 roku, czternaście budynków trafiło na aukcję i zostało kupionych przez gruzińskich i zagranicznych inwestorów. Iweria i Szachtiori są dziś prywatną własnością za ogrodzeniem. Sanatorium Tbilisi jest w trakcie gruntownej przebudowy, choć wciąż można podejść pod teren robót. Inne pozostają zamieszkane.

Praktyczne podejście to potraktowanie dnia jako spokojnego obejścia parku z kilkoma możliwymi postojami, a nie sztywnej listy. Pytajcie, zanim gdziekolwiek wejdziecie, nie fotografujcie cudzych mieszkań ani prania i przyjmijcie odmowę bez dyskusji — ochrona i mieszkańcy zwykle reagują rozsądnie, gdy się ich najpierw zapyta. Mocne buty mają tu znaczenie: podłogi w nieużywanych blokach są połamane, klatki schodowe nieoświetlone, a szkła jest wszędzie pełno.

Tak. Łaźnia nr 6, ta zbudowana dla Stalina i otwarta w 1951 roku, została odrestaurowana i działa jako ośrodek leczniczo-rehabilitacyjny, czynny codziennie przez cały rok od 10:00 do 17:00. Woda dociera w temperaturze 33–35°C bez podgrzewania i służy do przepisanych zabiegów, a nie do zwykłego pływania, więc sesję się rezerwuje i wyznacza w czasie. Weźcie strój kąpielowy i ręcznik.

Kilka hoteli w parku i wokół niego prowadzi własne działy balneologiczne, więc wizyta w spa nie musi oznaczać historycznej łaźni. Jeśli celem wyjazdu jest leczenie, a nie architektura, rezerwujcie z wyprzedzeniem: wody tradycyjnie przyjmuje się w kuracji rozłożonej na kilka dni, a jedno popołudnie między lotami to nie jest to, pod co uzdrowisko jest przygotowane. Możemy poczekać albo wrócić później tego samego dnia.

Tskaltubo leży między lotniskiem a Jaskinią Prometeusza w Kumistawi, więc te trzy punkty układają się w jedną pętlę bez zawracania. Poranny przylot pozwala zobaczyć park, łaźnię i jaskinię, a mimo to dotrzeć wieczorem do hotelu w Kutaisi. W drugą stronę miasto jest wygodnym ostatnim postojem przed popołudniowym wylotem, bo powrót na lotnisko zajmuje na wolnej drodze mniej więcej pół godziny.

Fotografowie prawie zawsze chcą więcej czasu, niż przewiduje plan, więc powiedzcie na starcie, ile czasu chcecie na każdym postoju. Zimą światła jest mało, a wnętrza są ciemne. Deszcz sprawia, że podłogi w sanatoriach robią się śliskie, a ścieżki w parku błotniste, i po odejściu od auta nie ma się gdzie schować — warstwa przeciwdeszczowa przydaje się tu bardziej niż w samym Kutaisi.